Mostrando entradas con la etiqueta Jacobum II. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Jacobum II. Mostrar todas las entradas

domingo, 26 de febrero de 2023

LII. Joannis XXII, Jacobum II, Aragoniae Regem, non promovendum filio eius Joanne ad Sedem Tarraconensem

LII.

Joannis XXII. litterae ad Jacobum II. Aragoniae Regem, de non promovendo filio eius Joanne ad Sedem Tarraconensem ob defectum aetatis, ann. M.CCC.XVI. (1316) (Vid. pág. 200.)

Ex arch. reg. Barcin. 

Johannes Episcopus servus servorum Dei. Carissimo in Christo filio Jacobo, Regi Aragonum illustri salutem et Apostolicam benedictionem. Tuas fili de credentia litteras ac venerabilem fratrem nostrum ... Barchinonen. Episcopum ac dilectum filium nobilem virum Vitalem de Villanova militem, exhibitores earum, tuae celsitudine nuntios laeti suscepimus, eo proculdubio laetiores effecti quo de tuo tuaeque domus regiae statu prospera nuntiantes, de tam laetis rumoribus potuerunt nos reddere certiores. Eos autem in expositione per te sibi commissae credentiae diligenter audivimus, eorumque petitiones tuo nobis oblatas nomine, quas te petere, et nos decuit indulgere, liberaliter concessimus et benigne. Sane, fili carissime, si postulationem de dilecto filio Johanne, nato tuo, cappellano nostro factam in ecclesia Terrachonen. non duximus admittendam, tuae quaesumus prudentiae mansuetudo moleste non ferat, cum eam veluti rem omni juri contrariam, et divino beneplacito non acceptam, et nedum prorsus insolitam, quin potius in Romana curia praeteritis temporibus inauditam, sine laesione conscientiae, et indecentiae magnae nota, scandalo et obloquio plurium nequiverimus admississe. Quae omnia si tuae magnitudinis circumspectio rejecto carnalitatis affectu consultius attendisset, si justo librasset examine quanta sint praelaturae pericula, nequaquam, ut credimus, ipsum natum tuum, juvenem utique tenerum ad onus praelationis assumi in corporis animaeque discrimen optasses. Numquid enim non immineret eidem juveni adhuc molli et delicate nutrito corporale dispendium, si eius imbecillibus humeris, et ad labores et inquietudines insuetis tantarum imponeretur curarum et sollicitudinum moles, quantae in Praesule requiruntur. Num quid non exponeretur ipsius anima magno discrimini, si poneretur custos in vineis, qui seipsum adhuc forte custodire non novit? Si haberet aliorum animas in periculo suae conversationis accipere, qui vix suam sufficit gubernare? Nulla quippe ars doceri praesumitur, nisi prius attenta meditatione discatur. Ab imperitis ergo qua temeritate suscipitur pastorale magisterium, quando ars est artium regimen animarum? Sacrorum quoque instituta canonum praeter gravitatem morum ac litterarum scientiam, requirunt in Pontifice maturitatem tricennalis aetatis, ac Imperialis lex minorem viginti quinque annis ad tutelae officium non admittit. Quomodo ergo nos possemus juvenem adhuc etiam citra metas adolescentiae constitutum ad Cathedram admittere pastoralem, ad illam praecipue quae suffraganeis habet pastoralibus cathedris praeminere? Profecto verendum esset, ne fieret eidem juveni cathedra pestilentiae, ac sibi et aliis esset occasio parata ruinae. Nec blandiatur aliquis eidem juveni quod posset in pontificii gradu proficere. Plures etenim provectioris aetatis in huiusmodi statu defecisse potius, quam in scientia profecisse dolenter audimus. Et si forsitan pretendatur quod per eundem posset eadem ecclesia, si assumeretur ad illam, sub regii favoris auxilio in temporalibus multipliciter reparari, id negare, nec volumus, nec valemus; spiritualem tamen profectum, quem praecipue quaerimus, preferimus temporali. Et licet verisimiliter supponamus quod affectu suadente paterno tuae potentiae dextera sub eiusdem nati tui regimine favorabilius ipsi ecclesiae in promovendis, commodis, dispendiisque vitandis assisteret, et erga illa etiam regiae liberalitas pietatis uberius abundaret; illud tamen consideranter attendimus, quod si ille qui terminos tibi constituit, quos praeterire non poteris, te juxta ordinatum mortalitatis excursum ipsi nato tuo subtraheret, non eodem cursu illi et eidem ecclesiae succesor tuus forsitan responderet; cum nullus etiam fraternus affectus patrio valeat comparari. Lateat itaque usque ad provectiorem aetatem juvenis ipse sub modio, et addiscat, ut suo tempore mereatur ad lucem dum (f. lucendum) hiis qui sunt in domo Domini candelabro superponi. Nos equidem de suo profectu gaudebimus, et ad promotionem ipsius tam tui consideratione, quam suae maternae domus cui tenemur intuitu; occulos habere disponimus in ingruentia opportunitatis apertos; et ubi nos antea Deo volente morte praeveniri contingeret, tenere potes indubie quod promotio congrua minime deerit apud quemvis successorem nostrum tam sublimi personae. Non ergo, fili, probrosum reputes, sed praemissis considerationibus gratanter acceptes te in expeditione postulationis huiusmodi non auditum, cum nobis, tibi et nato tuo magis consulere id negando credamus, quam si concessissemus libere postulata. Porro quantum libenter in ipsius tui nati promotione tibi et magnatibus aliis conjunctis eidem intendimus complacere, quamque promptum et placidum nobis esset postulationem admittere memoratam, si non timor Dei, contra quem non est homini defferendum, et conscientiae scrupulus obviarent, in hoc evidenter perpendere poteris, quod eidem ecclesiae de aliqua persona idonea tibi fideli et grata quam duxeris nominandam, sumus providere parati; et tamen certum est, quod nullum nobis poteris nominare, qui adeo nobis, tibi et tuis, sicut ipse natus tuus, possit vel debeat esse gratus, et de quo tantum tibi et tuis circunscriptis praedictis obstaculis complacere vellemus. Nostram igitur sinceram affectionem prudenter attendens tres personas aut plures idoneas non suspectas tibi, sed placidas et acceptas nobis nominare procura, ut de illarum altera quae idonea fuerit praeficienda eidem ecclesiae, tuis desideriis annuamus. Et si forte super hiis de quibus etiam dicto Vitali locuti plenius fuimus, haberes aliquem ad nos remittere nuntium expediens credimus ut remittas eundem, ut paucioribus revelata secretius teneantur. Quid praeterea de facto carissimorum in Christo filiorum nostrorum Siciliae et Trinacriae Regum ordinaverimus, Vitalis ipse, cui hoc ipsum aperuimus, in tuam poterit perducere notionem. Datum Avinione XVIII. kalendas januarii pontificatus nostri anno primo.

XLVIII. Litterae Clementis V. ad Jacobum II, Aragoniae Regem super captione Templariorum,

XLVIII.

Litterae Clementis V. ad Jacobum II, Aragoniae Regem super captione Templariorum, eorumque exanime in ipsius ditione instituenda, an. M.CCC.VII. (1307) (Vid. pág. 195).

Ex arch. reg. Barcin.

Clemens Episcopus servus servorum Dei. Carissimo in Christo filio Jacobo, Regi Aragon. illustri salutem et Apostolicam benedictionem. Pastoralis preminentiae solio disponente illo qui cuncta disponit licet immeriti praesidentes, hoc praecipue ferventer appetimus, hoc votis ardentibus affectamus, ut excusso a Nobis negligentiae sompno circa gregis Dominici custodiam submovendo noxia et agendo profutura animas Deo lucrifacere, sua Nobis cohoperante gratia, valeamus. Sane dudum circa promotionis nostrae principium ad apicem Apostolicae dignitatis ad nostrum quadam levi suggestione pervenit auditum quod olim de flatu Sathanae in Templariorum ordine sparso pestiferi generis semine subcrevit ex illo messis odibilis fructus pestiferos ex sui natura producens, videlicet quod Templarii sub religionis pallio militantes exterius in apostasiae perfidia intus vixerunt hactenus in detestabili heretica pravitate. Coeterum nunc attendentes quod ordo ipsorum longis retro temporibus multae refulsit nobilitatis gratia et decoris, ac magna fidelium devotio diu viguit apud eos, quodque tunc nullam audiveramus super praemissis suspitionem vel infamiam contra ipsos, et nichilominus quod a suae religionis exordio portaverunt publice signum crucis, corpora exponentes et bona contra inimicos fidei pro acquisitione, retentione ac defensione Terrae Sanctae, Domini et Salvatoris nostri Jesu Christi praetioso Sanguine consecratae, suggestioni praedictae noluimus aures credulas exhibere. Verum postea auribus carissimi in Christo filii nostri Ph. Regis Franciae illustris insonuit quod singuli fratres dicti ordinis in sui professione cum ordinem ipsum ingrediuntur, expressis verbis abnegant Dominum Jesum Christum, necnon idolum adorant in suis capitulis, et alia nefanda comittunt, quae ob ruborem exprimendi sublicemus ad praesens. Propter quod idem Rex ad requisitionem Inquisitoris haereticae pravitatis in regno suo generaliter a Sede Apostolica deputati de Praelatorum, Baronum ac aliorum sapientum deliberatione sollempni Magistrum maiorem et alias singulares personas dicti ordinis, quae tunc erant in regno suo una die cum magna excogitata diligentia capi fecit, Ecclesiae judicio praesentandas, et eorum bona mobilia et immobilia salvae custodiae assignari pro Terra Sancta, si dictus ordo dampnetur: alioquin pro ipso ordine fideliter conservanda. Deinde praefatus Magister dicti ordinis spontanee confessus est palam praesentibus maioribus personis ecclesiasticis Parisius magistris in theologia et aliis corruptionem erroris abnegationis Christi in fratrum professionibus contra primam institutionem ordinis praefati instigante Sathana introductam. Quamplurimi etiam fratres dicti ordinis ex diversis partibus dicti regni Franciae dicta scelera sunt confessi, veram et non simulatam agentes poenitentiam de commissis, prout haec dictus Rex Nobis per suas litteras intimavit, et ad Nos etiam pervenerunt fama publica defferente. Nos quoque fratrem unum militem dicti ordinis magnae generositatis et auctoritatis virum super pravitate jam dicta personaliter examinavimus, qui dictum facinus abnegationis Jesu Christi in ingressu dicti ordinis a se comissum sponte confessus fuit plenarie coram Nobis, et adjecit se vidisse quod quidam nobilis in presentia ducentorum fratrum vel plurium dicti ordinis, inter quos erant centum milites vel circa, ultra mare videlicet in regno Cipri per praefatum Magistrum dicti ordinis in Capitulo suo in fratrem Templi receptus fuit, et ibi in dictorum Magistri et fratrum praesentia idem nobilis ad mandatum ipsus Magistri dictum facinus in sua receptione comisit. Ex quibus si in agro plantationis dicti ordinis, qui ager putabatur esse virtutum et grandis sublimitatis speculo praelucebat diabolica quod absit, sint semina seminata, gravi nostra viscera comotione turbantur. Sed si praemissa veritate nitantur ea comperta, cessabit turbatio et secundum Deum jocunditas orietur. Unde ad investigandum veritatem huiusmodi sine mora proponimus intendere, et quantum Deus dederit efficaciter vigilare. Ea propter quia sicut insinuatione multorum accepimus super praetactis criminibus contra Templarios ipsos fama, seu verius infamia quasi continue suscipit incrementum, et ob hoc urget Nos conscientia, ut in hiis officii nostri debitum exequamur, magnitudinem regiam requirimus, rogamus et hortamur attente, quatinus quam citius post receptionem praesentium comode poteris, praedictis omnibus intenta meditatione pensatis, sic prudenter, sic caute, sic secrete de sapientum secretariorum tuorum consilio studeas ordinare, quod omnes et singulos Templarios regni et dominii tuorum et alios qui reperientur in eis, et eorum bona mobilia et immobilia per bonas personas omni maxime quoad bona ipsa suspitione carentes, meliori modo quo fieri poterit capi facias uno die: personas eorum faciens donec tuae magnificentiae scribamus aliud nostro et Sedis Apostolicae nomine in locis tutis sub fida custodia detineri: bona vero ipsorum mobilia et immobilia aliquibus bonis personis de quibus non sit verissimile quod in hiis vel similibus velint fraudem aliquam adhibere, facias comendari, nostro nomine fideliter conservanda, quousque per Nos aliud fuerit ordinatum. Quae quidem personae de dictis bonis omnibus et singulis teneantur in presentia fratrum quarumlibet domorum dicti ordinis et aliarum plurium bonarum personarum, et maxime dictis domibus vicinarum inventaria facere, et cum opus fuerit plenam de ipsis reddere rationem, quarum personarum depositariarum propter honorem tuum ut melius negotium sine bonorum direptionis et dissipationis suspitione procedat, nullae sint de tuis officialibus servientibus vel aliis servitoribus quibuscumque: provisurus quod terrae ac vineae Templariorum ipsorum eorum expensis more solito excolantur. Ut bona ipsa dictis Templariis, si reperiantur innocentes, alioquin pro Terra Sancta integre conserventur, taliter te super hiis habiturus quod exinde praeter humanae laudis praeconium apud Deum cujus in hac parte negotium agitur, gratiae tibi proveniat incrementum, et nichilominus ex hoc nostram et Apostolicae Sedis gratiam plenius merearis. Quicquid autem super praemissis fieri jusseris et quicquid fuerit executioni mandatum, Nobis quam celerius fieri possit, tuis litteris intimare procures. Datum Pictavis X. kalendas decembris, pontificatus nostri anno tertio.

XLVII. Clementis V., Jacobum II. Aragoniae Regem, litterae, 1309

XLVII.

Clementis V. ad Jacobum II. Aragoniae Regem litterae super confirmatione electionis Archiepiscopi Tarracon., an. M.CCC.IX. (1309) (Vid. pág. 194.)

Ex arch. reg. Barcin.

Clemens Episcopus servus servorum Dei. Carissimo in Christo filio Jacobo Regi Aragon. illustri salutem et Apostolicam benedictionem. Per litteras tuas quas nuper benignitate consueta recepimus inter coetera nostro Apostolatui supplicasti, quod cum dilectus filius Praepositus Terraconensis electus concorditer in Terraconen. Archiepiscopum extitisset, electionem suam per aliquem de suffraganeis ecclesiae Terraconen. in illis partibus confirmari, sibique consecrationis munus impendi, ac exhiberi palleum de spetiali gratia mandaremus. Ad quae tuae celsitudini duximus respondendum, quod pridem super provisione eidem ecclesiae facienda volentes annuere votis tuis, illam ad tuae supplicationis instantiam dispositioni Sedis Apostolicae duximus spetialiter reservandam. Verum licet in cunctis, quae possumus, cum Deo et Apostolicae Sedis honore libenter tuis desideriis placeamus, scire tamen te volumus quod cum simus ad praesens in itinere constituti, et fratres nostri absentes a nobis fore noscantur, honori nostro non convenit quod absque ipsorum consilio in talibus negotiis procedatur. Quare volumus quod electus praefatus pro receptione confirmationis, consecrationis et pallei praedictorum ad Sedem veniat supra dictam, cuius justitiam Dei et tui contemplatione benigne in hac parte habere proponimus commendatam. Datum apud monasterium Caonen. Narbonen. diocesis idus febroarii pontificatus nostri anno quarto.